WŁASNA TEORIA

Własna teoria Piageta ogniskuje się na — wspomnianym już wyżej — płynnym charakterze stosunku poznawczego pomiędzy dzie­ckiem a jego otoczeniem. Dla poparcia swej inter­pretacji Piaget zwraca dalej uwagę, że również w życiu dorosłych, i to bynajmniej nie we śnie, zdarzają się takie sytuacje, kiedy granica między osobą a jej otoczeniem na krótki czas traci swoją ostrość, i w takich właśnie okolicznościach można oczekiwać nawrotu dziecięcej magii. Do takich oko­liczności należy silny niepokój albo jakieś wy­jątkowo absorbujące pragnienie. Piaget przytacza więc pewną liczbę przykładów, takich jak zacho­wanie nerwowego wykładowcy, który w czasie spaceru musi dojść do jakiegoś określonego miej­sca po to, by wykład się udał; albo zachowanie męża, który czekając niecierpliwie, aż jego żona — przed wspólnym wyjściem z domu — skończy wreszcie palić papierosa, ssie sam jak oszalały swoją fajkę, żeby jej papieros szybciej się wypalił.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim serwisie ! Poświęconym urbanistyce, mam nadzieję, że znajdziesz tutaj wiele ciekawych i interesujących Ciebie informacji. Zapraszam do czytania !
Wszelkie prawa zastrzeżone ©